محبوب من گاهی
میان ریزودرشت مشغله هایش
گم می کند مرا
راه خانه را
-عنوان پست اززنده یادنادرابراهیمی وام گرفته شده.بلا عوض!
میان ریزودرشت مشغله هایش
گم می کند مرا
راه خانه را
-عنوان پست اززنده یادنادرابراهیمی وام گرفته شده.بلا عوض!
بی تاب بودم و چاره نداشتم که تو را در اتاق ته باغ زندانی کنم...تنها برای خودم.وقتی پسرک توی دلم بود،بی تاب بودم بی تابی ام از جنس دیگری بود اما بی تاب بودم...باغ را ساختم،باغ آرامی در ناکجاآباد.درختهاش؟ از هر چه فکر کنی و دلت بخواهد.اتاق سفیدی ساختم با پنجره های بزرگ و پر ازنور.پنجره ها به گل های رز باز میشد.رزهای صورتی.می دانی رز صورتی آرام است.رز سفید سر براه و رز قرمز گستاخ.من رزهای صورتی کاشتم در جست و جوی آرامش.پسرک توی اتاق بود با او و من هر روز در تخت کوچک میان ملحفه های سفید و پر از نور پسرکم را می بوییدم.پسرک که به دنیا آمد کمتر به باغ می رفتم ولی باغ سر جایش بود همانطور آرام و سبز و زیبا.تو که رفتی بی تاب شدم.فکر نبودنت عصبانی ام کرد.شب های زیادی با تو بگو مگو کردم و بگو مگو که چه عرض کنم.من گفتم و تو شنیدی.می دانستم حتی اگر بخواهی هم نمی توانی برگردی و حتی اگر برگردی هم حرف هایمان به سکوت ختم می شود.همان ...را می گویم...حتی حالا هم نمی توانیم درباره اش حرف بزنیم.دیدم چاره ای ندارم...باید با تو در جهانی موازی همزیستی کنم تا تاب بیاورم.آن طرف باغ اتاقی ساختم.نه ...
نظرات
سلام
از آشناییت خرسندم
دیگه تو این زمونه برای حفظ ارادتمون به نوشتن مجبوریم به همه چی متوسل بشیم
حالش ک جا اومد دوباره پیدا میکنه
ضمنا متشکر از حضور و نظرتان در هشتمین روز. مباحثه همچنان در جریان است... ;)
که رد نگاهت را
سر هیچ چارراهی نمی بینم